Mijn grootste angsten.

Deze valt onder de categorie leer Kelly beter kennen. Ik heb namelijk ook zo mijn angsten. Ieder mens heeft zijn eigen angst. Of je nu bang bent voor een muis, een spin of allebei. Het maakt niks uit. Het is normaal dat jij je angsten hebt. Wat de mijne zijn ga ik je vandaag vertellen.

Mijn allergrootste angst is denk ik wel dat ik bang ben dat er ooit iets met Sander of met de kindjes gebeurt. Denk hierbij aan ongeneeslijk ziek worden, een ongeluk, of gewoon een plots overlijden. Het klinkt misschien heel recht door zee nu, maar dit is wel hoe ik het het beste kan omschrijven. Ik denk dat iedereen wel bang is zijn partner of kinderen ooit kwijt te raken. Het lijkt me een normale angst. Wel een die ik hoop nóóit mee te maken.

Dan heb ik ook nog de angst om zelf ongeneeslijk ziek te worden. Het idee dat je dan zult vechten tot het bittere eind maar uiteindelijk tóch afscheid van al je geliefde om je heen moet nemen. Ik moet en wil er niet aan denken. Maar toch komt dit regelmatig een keer door mijn hoofd heen gespookt.

Grote drukke ruimtes. Je weet wel van die ruimtes waar eigenlijk meer mensen zijn dan er plek voor is. Ja die ruimtes. Ik vind ze verschrikkelijk. Een festival of concert? Ik vind het ontzettend gezellig en leuk, maar laat me niet alleen in zo’n ruimte want dat ontstaat er paniek, en niet zo’n beetje ook. Ik ben daar echt panisch voor. Ik vertrouw geen mensen dat is soms echt heel lastig. Er komt tegenwoordig zoveel verschrikkelijks op het nieuws dat ik daar soms serieus echt gewoon een beetje bang van word. Er lopen zoveel gekke mensen rond op deze aardbol. Dus nee, alleen in een grote drukke ruimte is een no-go voor mij.

Spinnen, groot of klein maakt niet uit. Een spin blijft een spin en ook als ze klein zijn zijn ze eng. Ik vind ze eng, vies en ik walg er gewoon van. Ja ze zijn nuttig voor de natuur dat zal best. Maar ik hoef ze niet om mee heen. Laat staan ze te zien. Bah. Nee van een spin word deze dame alles behalve vrolijk.

Onweer. Dit is een angst die bij mij als klein meisje is ontstaan. Vroeger toen ik heel klein was was ik hier nooit bang van en vond ik het zelfs mooi en leuk om te zien. Totdat wij bij kennissen op een verjaardag waren. Het begon lichtjes te druppelen en wij zaten buiten. We pakten allemaal wat dingen van de tafel om naar binnen te brengen voordat het zou gaan stortregenen. Eenmaal mijn handen geleegd binnen liep ik terug naar buiten om nog wat spullen te halen. Op het moment dat ik net 1 meter buiten de deur ben galmt er een hele harde knal ineens uit het niets door de lucht heen. Ik vloog letterlijk een meter de lucht in van de schrik. En sindsdien? Sindsdien moet ik écht niks meer hebben van onweer. Het gaat wel al iets beter als vroeger. Ik durf nu weer alleen thuis te zijn met onweer. Dat was vroeger wel anders. 

Gek eigenlijk dat ieder zo zijn angsten kent. Ik heb mijn angsten zojuist met jullie gedeeld. Willen jullie ze ook delen? Dat kan hieronder in de reacties. En dan bedank ik jullie weer voor het lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.