Wanneer je dreumes een eigen wil heeft!

Hallo allemaal!

Leuk dat je weer een kijkje komt nemen. Ik ga jullie wat vertellen over het karakter wat er in dat kleine mannetje van ons zit. Schroom niet hoor, het is een heel lief ventje maar oh, oh wat kan hij er af en toe wat van!

Momenteel heeft hij heel erg in de gaten dat ik aan het einde van de dag echt heel moe begin te worden. Des te leuker natuurlijk om mama uit te gaan dagen. Ik probeer er niet al teveel aandacht aan te geven omdat ik merk dat hij hier voldoening uit haalt. Wanneer ik hem gewoon negeer, is hij het snelste klaar. Wat bedoel ik nou precies?

Als ik rond etenstijd ook maar iets uit de voorraadkast durf te gaan pakken is meneer er als de kippen bij. Hier liggen natuurlijk ook zijn snoepjes. Rozijntjes is meneer dan ook écht verzot op. Maar helaas voor hem, gaan we net voor het eten geen rozijntjes eten en zal hij toch even moeten wachten tot mama eten gekookt heeft. In mijn opzichte heel logisch, in zijn opzicht reden tot drama. En dan écht drama. Meneer gaat gerust even languit gestrekt krijsend en wel op de grond stampei lopen maken over zijn rozijntjes. Helaas voor hem werkt dit totaal niet en stapt mama rustig over hem heen en laat ze hem liggen om vervolgens door te gaan met haar eten. 

Gelukkig heeft hij dan vaak al heel snel door dat het hem echt niet gaat worden en hij écht moet wachten tot het etenstijd is. Zo’n ‘driftbui’ duurt vaak nog geen halve minuut maar toch vind ik het een vervelend iets. Maargoed, ik denk dat ik behoorlijk in mijn handen mag klappen dat hij deze buien maar heel weinig heeft op een dag. En dat hij over het algemeen gewoon heel vrolijk is en veel speelt en knuffelt met mama. Maar toch vind ik het af en toe een lastig ding in het moederschap. 

Zo heeft hij ook een fase dat hij ineens uit het niets kan slaan of duwen. Hij ziet er het kwaad nog niet van in maar ik vind het verschrikkelijk. Ik probeer hem ook écht uit te leggen dat het niet lief is wat hij doet en dan schrikt hij zo dat hij spontaan begint te huilen. Nee, ik schreeuw niet, ik pak hem bij me en kijk hem recht in de ogen aan zodat het binnen komt bij hem. Dat is al genoeg om hem te laten schrikken ofzo. Maar ik vind het vaak zo vervelend voor de andere kindjes wanneer hij dit doet. Ook al weet ik écht wel dat het een fase is en dat ieder kindje zijn eigen dingen heeft. Ik moet er soms echt een beetje aan wennen dat mijn dreumes groter word en meer pit met een eigen willetje krijgt..

Ik wil hier wel even bij vermelden dat dit een persoonlijk verhaal is. Iedereen doet dit op zijn eigen manier, en iedere mama worstelt vast weleens met haar eigen opvoedingsmanier maar daar leren we van. Hetgeen we kunnen doen is elkaar helpen en adviezen geven maar vooral niet afkraken op elkaars opvoeding. Iedereen doet dit op zijn of haar eigen manier.

Had jij er ook weleens moeite mee als je kind zo’n karakter toont? Hoe pakte jij dit aan?

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.