Help, ik ben zo’n moeder..

Hallo allemaal!

Herkennen jullie dat? Dat sinds de geboorte van je eerste kindje ofja, eigenlijk tijdens die zwangerschap al, je compleet veranderd bent als mens? Nou ik wel dus. Wat ik hier nou eigenlijk mee bedoel ga ik jullie vandaag uitleggen.

Ik shop niet meer voor mezelf maar voor manlief en kids..

Waar ik eigenlijk nooit echt van shoppen gehouden heb, doe ik dit nu nog niet perse. Ik heb kleding altijd zonde van mijn geld gevonden en nog. En natuurlijk wil ik er wel leuk bij lopen maar dan wel het liefste zo goedkoop mogelijk. Nou heb ik daar voor Sander en de kindjes totaal geen last van. Ja, ik koop geen super dure kinderkleding omdat ik weet dat er in gespeeld word en het kapot kan gaan. Maar voor Sander daar en tegen kan ik wel geld uitgeven aan dure polo’s, een nette blouse, en spijkerbroeken. Zo heeft hij al weer aardig wat in de kast liggen terwijl ik mezelf eigenlijk gewoon verwaarloos. En ja, dit is écht mijn eigen schuld. Ik heb me dan ook voor genomen dat als ik dalijk niet meer zwanger ben, en weer terug op gewicht, ik eens een keer goed ga winkelen en wél geld ga uitgeven aan leuke kleding. En nee, dit hoeft ook niet perse dure kleding te zijn, maar het is wel gewoon écht nodig.

Alles verzamelen..

Hiermee bedoel ik natuurlijk niet al die kneuterige acties bij de boodschappen etc. Maar hiermee bedoel ik wel dat ik alles kan gebruiken in mijn ogen. Alles voor Wout en baby neem ik aan en ik zie dan wel wat ik ermee kan. Helemaal niet goed natuurlijk want vaak beland het in de kast na een tijdje. Maar op een of andere manier kan ik gewoon nooit zo goed nee zeggen tegen dingen. Ik vind het zo sonde als mensen het weg gooien terwijl er hier dan nog even mee gespeeld word.

Weggooien..

En laat ik het nou net hierboven over weggooien hebben. Precies weer iets wat ik niet kan. Althans, van Wout en baby niet. Het is zelfs zo erg dat ik óók de kleren met een gaatje erin of iets dergelijks heb ingepakt van Wout voor zijn broertje. Toen nog niet wetende of we nog een zoon zouden krijgen. Maar wel onder t mom van, het kan dan altijd nog weg. Ik ga mijn kind natuurlijk niet in kapotte kleding stoppen dat weet ik zelf ook heel goed. Maar dit is dan wel weer een reden om het nog niet weg te hoeven gooien.. Ik kan er gewoon nog geen afscheid van nemen. Misschien is de confrontatie nu nog te groot ofzo ik weet het niet. Verder heb ik pas voor de allereerst keer kleding van mezelf weg gegooid. Die drempel was echt heel hoog, omdat ik altijd als ik alles uit zoek ik toch wel weer een reden verzin iets niet weg te hoeven gooien. Nu heb ik er écht korte metten mee gemaakt en het gewoon gedaan. En wat kan ik zeggen dat dat lekker voelt! Misschien komt het dan toch ooit nog wel goed..

Mezelf minder goed verzorgen..

En ja, dit klinkt ook weer best dramatisch, zo erg is het niet. Maar het is er stiekem ook weer wel. Waar ik vroeger standaard iedere dag make-up op deed, zelfs de deur niet uit ging zonder, heb ik nu vaker niks op mijn gezegd als wel. Niet omdat ik dit niet wil hoor, ik vind het nog steeds leuk om te doen, maar het komt er gewoon niet van. Ik merk gewoon dat ik het teveel ‘gedoe’ vind met een kind om me heen. Toen Wout nog klein was ging dit allemaal wel, maar nu wil hij er continue bij, alles wil die pakken, hij word jengelig als ik ermee bezig ben en geen aandacht voor hem heb. Dus nee, ik vind dat niet perse de moeite om dat allemaal op mijn nek te halen voor een beetje make-up. Dan maar iets minder uitgebreid allemaal, een keer komt er die tijd dat het wel weer ‘normaal’ kan zonder dat ik een jengelig kindje aan mijn been heb hangen.

Ik moet leren plannen..

Ja, plannen. Dat is zeg maar zo’n ding waar ik niet zo’n ster in ben. Van mezelf ben ik heel chaotisch en doe ik alles ophet laatste moment. Opzich geen probleem, maar nu er een dreumes rondloopt stoot ik mezelf wel eens voor mijn hoofd doordat ik tijd tekort kom.. Eigen schuld dikke.. Ik weet het allemaal wel maar toch gebeurd het steeds. Erg? Nee, eerder gewoon irritant en écht een puntje om aan te werken.

Moe..

Ook weer zo’n herkenbaar ding denk ik. Ik ben iedere keer zó moe. En nee, wij gaan niet te laat naar bed. Tenminste ik versta onder half 10, 10 uur niet perse laat. Maar dan die ochtenden man oh man, die slopen me zo. Ik lijk haast vermoeider op te staan als dat ik ging slapen. Nu heb ik natuurlijk ook wel geregeld gebroken nachten door de zwangerschap wat vast wel mee zal spelen maar toch. Het voelt niet fijn. Het liefste zou ik ook gewoon helemaal kant en klaar, aangekleed met een make-upje op mijn gezicht stralend zitten wachtend tot Wout wakker is. Maar dit lukt gewoonweg niet. Wout is echt mijn wekker. Misschien slecht of loedermoeder achtig maar ik heb het voor nu zo ontzettend hard nodig mijn slaap.

En zo heb ik nog wel meer dingen die ik anders doe als voorheen. Ik denk dat er bij iedereen wel wat dingen veranderen wanneer ze ineens ouders zijn. En bij de een zijn dat weer andere dingen als bij de ander, maar dit zijn die van mij. Althans, de meest opvallende.

Merk jij ook dat je veranderd bent sinds je moeder bent? En zie je hier vergelijkingen of totaal niet?

20180716_195634191337489.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.