Wat een doodnormale werkweek had moeten zijn..

Wat in principe een doodnormale eerste werkweek zou worden, is voor mij echt totaaal anders verlopen. Dinsdag was mijn allereerste werkdag. Daarover hebben jullie in mijn vorige blog kunnen lezen. De donderdag daarna stond ik voor de verandering eens een keer in Schijndel in de winkel. Dit is normaal niet van toepassing maar zei kwamen personeel tekort. De dag begon gewoon net zoals alle andere dagen. Ik heb Wout netjes naar het kinderdagverblijf gebracht, met Ziva gewandeld, ontbeten en ben om 1 uur lekker gaan werken. ( geen standaard tijd maar dit kwam voor hun beter uit.) Eenmaal lekker aan het werk, zag ik in de pauze dat ik 2 gemiste oproepen van het kinderdagverblijf had. Nou ik zeg je, mijn hart zat in m’n keel.. Hetgeen er meteen door mijn hoofd spookte was, zei bellen niet zomaar. Ik heb dan ook meteen terug gebeld, en kreeg te horen dat Wout niet wou eten. De dag ervoor kreeg ik er ook al niet zo veel in maar ik linkte dit aan de warmte. Ik eet zelf tenslotte ook minder met warm weer. Maar zoals hun het nu vertelde, at Wout eigenlijk gewoon helemaal niks.. Niet goed uiteraard. Ook merkte ze dat zijn plasluiers minder werden. Na het een en ander overlegt te hebben met de leidsters, zoals een ander flesje proberen, een andere speen erop, andere voeding ( Wout heeft eigen verdikte voeding) want misschien had ik hem wel per ongeluk gewoon te dik gemaakt?? Leek me niet want Wout eet dit normaal wel goed. Maar toch, alles geprobeerd, niet hielp. Ze vroegen dan ook ofdat ik Wout misschien op kon komen halen of ofdat ik misschien die richting op kon komen om hem zelf proberen te voeden. Helaas kon ik op het werk geen kant op omdat wij maar met 2 man personeel stonden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik toch wel lichtelijk in paniek raakte want hej, m’n kind wil niet eten.. En dat met deze warmte dat is zeker niet goed. Ik probeerde eerst mijn zus Kim te bellen. Ik wist namelijk dat zij thuis zou zijn. Helaas nam ze niet op dus belde ik mama. Meteen toen ik mama aan de telefoon kreeg barste ik in huilen uit.. Ja dat is een dingetje, ik kan me meestal redelijk groot houden, maar wanneer ik mama aan de telefoon krijg word ik weer heel klein haha. Maargoed, mama was in de gelegenheid om Wout op te gaan halen op het kinderdagverblijf. Wat een opluchting. Maar omdat mama verder moet rijden als Kim dacht mam, ik bel Kim nog eens en kijk wel of ze opneemt anders rijd ik er naartoe. Gelukkig nam Kim bij mama op en die reed toevallig al voor het gebouw van Wout zijn kinderdagverblijf. Kim is hem dan ook meteen gaan halen. Eenmaal bij haar thuis heeft ze echt geprobeerd er iets in te krijgen.. Kim kreeg er gelukkig nog wel wat voeding in, maar ook niet voldoende. Ik zal jullie zeggen, wat was ik blij dat het 6 uur was en ik naar huis kon. Meteen met mijn kleine vriend knuffelen. Toen ik hem zijn laatste fles aanbood kreeg ik er zelf ook niet meer als 60cc in. En ja, dit is wederom veel te weinig want Wout hoort in principe 165cc te kunnen drinken. Ik nam me eigen dan ook voor dat, als hij morgenvroeg weer zijn fles niet leegdrinkt ik de huisarts bel. Beter een keer te vaak bellen als te weinig..

Vrijdagochtend tijdens de eerste fles kreeg ik er weer maar 70cc in. Dit was voor mij dan ook een reden om de huisarts te bellen. Eenmaal het verhaal uitgelegd wouden ze ons toch graag zien. We konden dan ook al om 10 over 10 terecht. Om half 10 heb ik Wout nog wat voeding geprobeerd te geven maar wederom geen succes. Wout spuugt namelijk ook nog eens heel erg veel ondanks dat hij al verdikte voeding heeft. Dus alles wat ik erin kreeg, kwam er net zo hard weer uit. Zijn slabber en spuugdoekje waren bij de huisarts dan ook echt helemaal nat van het spugen, en dan overdrijf ik niet. Na wat onderzoekjes door de huisarts, werden we door haar toch door gestuurd naar de spoedeisende hulp. Dit omdat ze het niet vertrouwde en het echt niet goed was hoe weinig hij dronk. Dus een belletje naar de spoedeisende hulp en we moesten meteen door. Snel naar huis Wout zijn zorgpasje halen en op naar Uden. Onderweg naar huis (heel slecht dat weet ik) heb ik Sander en mama gebeld om hun op de hoogte te brengen van de uitslag. Oftewel dat ik direct naar het ziekenhuis toe moest. Ik zou eigenlijk bij mam eten tussen de middag om Wout daar meteen te brengen zodat ik daarna kon gaan werken maar dit liep eventjes anders. Mama kwam snel langs en duwde me wat krentenbollen in m’n hand zodat ik toch iets binnen had. We wisten immers niet waar het schip zou stranden en hoelaat ik thuis zou zijn.
Om half 12 arriveerde ik in het ziekenhuis. We waren al vrij snel aan de beurt. Na wat onderzoekjes, testjes en wegen wou de kinderarts Wout hier toch opnemen en een paar dagen houden om hem te observeren en te behandelen. Hij was namelijk al bezig op zijn reserves te teren aangezien hij bijna geen plasluiers meer had. Hetgeen wat ze wel al meteen kon vast stellen was dat Wout spruw had. Hier schrok ik dan ook best wel van. Dit omdat Wout al heel lang een witte tong heeft. Ik heb hier namelijk toen ik bij het consultatiebureau was voor de eerste prikjes informatie over gevraagd en gevraagd of hij dit had. Dit was volgens de medewerkster geen spruw. Dat zag er heel anders uit en ik hoefde me geen zorgen te maken. Nou als kersverse onwetende moeder denk je dan dat het goed is en ik heb me daar dus verder ook geen zorgen meer over gemaakt. Ik dacht dat dit nou eenmaal bij hem hoorde. Ook de dokter concludeerde dat dit geen spruw was.. Nouja wel dus. Ik moet ook toegeven dat ik hier behoorlijk van door de war was omdat ik het best een ‘ grove’ fout vind op zijn zachtst gezegd. Maargoed dat ter zijde. Wout moest in ieder geval blijven. Jeetje wat moest ik huilen.. Ik zag dit namelijk even totaaaaal niet aankomen. Ik dacht echt we krijgen medicatie en gaan weer lekker naar huis. Mooi niet dus.

We werden naar de kinderafdeling gebracht en meteen kwam er een pedagogisch mederwerkster mee kijken met ons. Wout moest namelijk ondertussen alweer de fles, en ze wou hem observeren op zijn zuigtechniek. Zoals ik al verwacht had was hier totaal niks mis mee. Hetgeen wat we wel heel duidelijk terug zagen was dat Wout wel heel graag wou drinken maar gewoon echt de kracht niet meer had. Iedere voeding stopt hij dan ook als hij ongeveer 60 tot 70cc gedronken heeft. Dit maakt het dan ook even spannend ofdat hij aan de sondevoeding gelegd moet worden. Na wat overleg met de kinderarts en de verpleging, besluiten we dat dit voor nu nog niet nodig is, maar dat Wout niet nog meer mag afvallen. Hij is namelijk 30 Juni voor het laatste gewogen bij het consultatiebureau. Hier woog hij toen 5035 gram. Een prima gewicht. Nu was het ondertussen alweer 7 Juli en woog Wout 5030 gram. Ik hoef jullie dan ook niet uit te leggen dat dit niet goed is. Maar we gaan het proberen..
Zaterdag was dan ook best een lange dag. Wout at nog steeds niet goed en begon alleen maar meer en heftiger te spugen. Jeetje wat brak mijn hart om ons mannetje zo te zien. Hij begon dan ook steeds vaker te krijsen van de pijn. Want ja, het was echt zuur wat hij spuugde. Ga zelf maar eens na als je overgeeft, dit vind je niet fijn. Dan ga maar eens na als je dit na iedere voeding doet. Ja dan krijg je pijn. Logisch dat ons ventje dan ook alles bij elkaar krijst na het spugen. Gelukkig krijgt hij vandaag en medicatie om de spruw en de reflux tegen te gaan. Het zou ongeveer 48 uur gaan duren voordat deze enigzins verbetering zouden kunnen tonen. Dus voor nu, moest ons mannetje nog even lijden.. NIET LEUK. Gelukkig is hij wel heel goed te troosten. Dat is dan weer wel heel fijn. Maar ook vandaag drinkt Wout weer de hele dag veel te weinig. De verpleegster overlegd dan ook savonds nog met de kinderarts ofdat ze het nodig vinden om toch op de sondevoeding over te gaan. Maar wederom vind de kinderarts het nog niet noodzakelijk dus wachten we maar weer af. En zo was het alweer zondag. Vandaag kwam iedereen even langs op bezoek. Dit was voor ons ook wel heel fijn. Even wat afleiding. En jeetje mannetje wat doe je het toch allemaal goed. Ondanks de pijn blijf je zo vrolijk! Maar wederom drink je overdag nog steeds niet heel goed. Het spugen daarintegen word wel al wat minder gelukkig.. Savonds wanneer Sander naar huis gaat, stort ik echt even helemaal in. Alle stress en spanning van de afgelopen dagen komt er in een keer uit. Ik vond het zo erg dat Sander naar huis ging en ik hem pas de avond erna weer zou zien. Ik heb echt letterlijk 2 uur lang als een klein kind in mijn kamertje met Wout op mijn schoot zitten huilen. Nooit gedacht dat ik er zo doorheen zou gaan zitten.  Maargoed, Kim kwam zou nog even komen en die had als verrassing Sander bij. Mijn god wat was ik blij! Dat deed me zo goed. Ik kon dan daarna ook echt lekker gaan slapen.
Gisteren kwamen de kinderarts en de fysiotherapeut nog langs om Wout te observeren en na te kijken en om te vertellen dat ze vandaag rond 11 uur kwart over 11 in overleg gaan om te kijken wat het plan van aanpak word. Ook zou de logopedist gisteren nog langskomen maar die is niet geweest? Misschien vandaag dan nog? Wie weet. Wout heeft gisteren wel echt ontzettend goed gedronken als we naar de rest van de dagen gaan kijken. Hij heeft dan ook meteen een heel stuk meer energie. Zo fijn! Waar hij vrijdag en zaterdag nog niet boven de 90cc uitkwam heeft hij gisteren zelfs al een hele fles leeg! Yes mensen er is vooruitgang! Ik ben dan ook echt heel benieuwd wat er straks als plan van aanpak word besloten en hoelang we hier nog moeten blijven..
Wout zit nu sinds zaterdag al aan de medicatie voor spruw en voor de reflux. Dit is namelijk waar hij ontzettend veel last van heeft en waardoor hij dus ook niet meer kon eten. En dan erbij, hetgeen wat hij at kwam er deels dan ook weer uit. Gelukkig is er dus wel volop vooruitgang en hoop ik stiekem dat we snel weer naar huis toe kunnen. Voor nu is dit alles wat we weten en moeten we dus zelf ook vooral afwachten wat er gaat gebeuren.

Wat ik nu helaas wel al uit ervaring kan vertellen is dat het je ontzettend sloopt. Jeetje wat zijn die dagen lang en zwaar. Maargoed we houden ons sterk voor ons mannetje en uiteindelijk komt dit helemaal goed!

Is jullie kindje ook ooit opgenomen geweest in het ziekenhuis? Hoe hebben jullie dit ervaren?

2 Comments

  1. De jongste is na de geboorte direct opgenomen, 3 dagen, daar mocht ik als pas bevallen vrouw ook bij blijven. Haar glucosewaardes waren te laag en die moesten naar een bepaald punt..
    Net als bij jou met het drinken van die fles : je hoopt elke dag dat er toch weer een beetje meer vooruitgang in zit.
    Oh meis, wat moet dit een domper zijn! Ik hoop voor je dat het allemaal snel voorbij is, dat je kleine man niets ernstigs heeft en dat jullie snel naar huis mogen!!
    Dikke knuffel!

    Like

    1. Ja inderdaad iedere voeding hoop je vooruitgang te zien. Op het moment dat er dan een hele fles in zit ben je zoo blij. Met het grootste gemak drinkt hij een voeding daarna maar 55cc. Zoo balen dan. Hopen dat er vooruitgang in komt.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.